Winter miles


“Winter miles bring summer smiles” zo leerde ik toen ik overgehaald werd om ook ’s winters te gaan fietsen. Ik moet dus kilometers vreten op het moment dat mijn ballen nog net niet helemaal aan mijn zeem vriezen om ze vervolgens een paar maanden later weer uit mijn broek te lachen op het moment dat de ‘racestrepen’ tweedegraads zijn.

Korte dagen, lage temperaturen, koude wind; de winter is mijn op twee na favoriete seizoen. Alleen de herfst komt daaronder, want vanaf dan wordt het niet meer beter maar winter. Mijn eerste winterse rit ooit was er een met een trui over mijn fietskleding. En een gebreide muts. Inmiddels heb ik een breed scala aan kleding van diverse merken en geschikt voor alle mogelijke weersomstandigheden. In de winter kan ik – als ik wil – ieder weekend fietsen.

Nu de meteorologische winter ten einde is en De Omloop het seizoen officieus heeft geopend, kan er een tussenbalans worden opgemaakt: ik ben tevreden. Dat is wel eens anders geweest. Zo was er een jaar waarin mijn voorbereiding op het nieuwe seizoen pas half januari begon. Het was even geleden dat ik zo weinig kilometers in de winter gemaakt had. Zo weinig zelfs, dat het overzichtelijk werd:

Rit 1 – 57 kilometer
De eerste rit was eigenlijk wel een goede training: het besef dat de conditie een dieptepunt had bereikt, was er. Slow Joe drukte het tempo en de afstand, zodat ik me onmogelijk over de kop kon fietsen. De teleurstelling na het uploaden via Strava zette ik om in positivisme: deze rit was louter opbouwend; winter miles!

Rit 2 -97 kilometer
Helemaal leeggereden en hevige kramp nadat ik met De Bunzing in een training van een groep wedstrijdrijders was beland. De afstand en het tempo, al met al was het iets te veel van het goede. Te diep moeten gaan. Meer kapot gemaakt dan opgebouwd, denk ik. Toch noteerde ik deze kilometers als tegoed voor mijn summer smile.

Rit 3 – 107 kilometer
‘Hel van de Kraaij’. Een februariklassieker rond de Kraaijenbergse plassen. In het hele land was code geel of zelfs oranje afgegeven, met uitzondering van onze startlocatie. Er kon dus gefietst worden. Na het ‘kijk ons eens genieten’ fotomomentje #happyfaces op ongeveer de helft van de rit, ging het snel mis voor mij. Daar lag ik. De linkerflank blauw, een shifter afgebroken … nog maar 55 kilometer. Mag ik deze kilometers dubbel tellen voor mijn summer smiles?

Rit 4 – 86 kilometer
De lichamelijke (en technische) ongemakken na mijn val zorgden voor wat oponthoud. En ook dat ik voor de vierde rit mijn oude INQU van zolder moest halen. Het ging goed en ik sleurde zelfs op kop, als dat geen voortekenen zijn …

Vier hele ritten, einde van de meteorologische winter, het seizoen was geopend. Man wat heb ik gelachen die zomer.

 

Bestel hier 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s